خجالتم عمرا بکشن نه آخه مای بدبخت بیچاره

آره دیگه این قشر معصوم و بی گناه (دانشجو) و کلهم ماپسرهای مظلوم

که هر جا و هر کاری هم می کنیم هی ...

کم تو دانشگاه گیر میدین به ما...

کم سر کلاسا متلک بارمون میکنین کم...

فرت وفرت به ما شماره میدین...

کم هی خودتونو لوس می کنین بعدش ما رو خر میکنین دست آخرم بدبختمون می کنین...

دیگه بَسه دیگه من از طرف همه گل پسرای این مرزبوم از شما می خوام که ...

در هر حال

12 تیر که مثلا ما امتحانامونو دادیم

خواستیم بیایمو یه آپی بکنیم که این همه هر جا میریم به ما گیر ندین چرا آپ نمی کنی

چیه خیلی خوشتون میاد به

...

شرای من گوش بدین

یا از دست چشماتون سیر شدین که می خواین با نوشتهای من این چشمای ناز و قشنگتونو کم سو کنین

یا وقتتون زیادی کرده که این همه کطلبو تا آخرش می خونین

در آخرم این انگشتای لطیفتونو با گذاشتن نظر واسه من خسته می کنین

( وای این همه متانت این همه صداقت این همه خاکی بودن )

نه جون من تواضع رو حال می کنین ؟؟؟؟!

بعد نگین دنی

هی میاد

میزنه تو برجک ما با این آپ های چیز شعرش !!!

راستی بچه ها

نمیدونم چند وقت در میون میتونم آپ کنم

ولی حالا که مثلا نیمه بیکاریم (یعنی از یه بخشی ار کارامون فارغ شدیم )

سعی میکنم که زود تر بآپم که سیر مشتاقان و هواداران وبلاگم از من راضی باشن

خب واسه این که نیمی از نیم این طرفتاران رو قشر زود رنج تشکیل میدن

واس همین خاصر داش

گفتیم

روز زنو( یا به قول خودشون روز زن و دختر یا بهتر بگم روز مونث)رو به اونا هم تبریک بگیم که یه وقت الکی الکی

از دست ما شاکی نشن

بعدش ...

مرسی از این که تا اینجای مطلب رو تحمل کردین

دوستار همیشگی همتون..........D&d

یه درخت سبز و پر برگ چند ساله تو کوچه مونه

بهترین حسنی که داره اسم تو رو تن اونه

کنار یه جوی آبی تو دل خاک زمینی

اون درخت تنها نشسته که زیر سایش بشینی

قدیما قدیم ترا که از کنارش میگذشتم

روی قامت بلندش یادگاری می نوشتم

دوباره فردا که می شد زیر نور زرد خورشید

می رسیدم توی کوچه باز چشمام درخت رو می دید

می رشیدم توی کوچه یادگاری مو می خوندم

واسه خواب خستگی هام پیش اون درخت می موندم

یه روز از روزای هفته وقتی صبح شد تو رو دیدم

دلم از عشق تو لرزید رو تنش یه دل کشیدم

دیدم اون دل تکو تنهاست غروبا غمش می گیره

کنارش یه دل کشیدم که تو تنهایی نمیره

حالا سالهاست دیگه هیچ کس

یادگاری مو نخونده

اما اسمت با دو تا دل هنوزم همونجا مونده

دیدم اون دل تکو تنهاست غروبا غمش می گیره کنارش یه دل کشدیم که تو تنهایی نمیره .............................................D&d

چند روز پیش که شروع کردم آپ تیر ماهمو بنویسم آسمون اینجا یهویی دلش گرفت

نمی دونم اون دیگه دلش از چی پر بود ولی خیلی زود زد زیر گریه

منم که همین جوری به قول خودمون لارج زده بودیم بیرون

بی خبر از دل آسمون راهی خیابونا شدیم

تا بخودمون اومدیم دیدیم ای دل غافل ما موندیم و یه آسمون پر اشک و یه تن خیس

زیاد بد نشدش

ولی از این در عجبم که چرا ما آدما از چطر استفاده می کنیم

شاید واسه اینکه زیر چطر راحتر میشه گریه آسمونو تماشا کرد

شایدم

نمی خوان مثل درختها تر بشن از دل قطره ها با خبر بشن

نمی خوان بیهوا خیس آب بشن زیر بارون بمونن خراب بشن

ولی ما که دلو زده بودیم به دریا تمام راه و تا خونه با قطره های بارون هم صحبت شدیم

تو تمام مسیر آدمایی رو میدیدم که هر کدوم به سمتی می دویدن بعضی ها تا هر تاکی می یومد

زودی می پریدن جلوش تا هر چه زودتر...

بعضی هام واسه این که زودتر از این آسمون ابری فرار کنن

یه سره بوق ماشیناشونو می زدن و هی گاز می دادن

و بعضی هام ...

ولی من که تازه یه هم صحبت پیدا کرده بودم بدون دغ دغه های روزانه این آدما

شروع کردم به حرف زدن با قطره ها

من از خودمو کاراک گفتم اونا هم از خودشونو روزگارشون

موقعی که ریدم خونه یاد حرفای قطره ها افتادم

که می گفتن

چرا شما آدما هر کدومتون یه شکلین بعضی ها تون خوب و مهربونین

بعضی ها غول بیابونی بعضی ها دشمنای خونی

بعضی هاتون می گین که بارون کدومه

بوی نم  شرشر ناودون کدومه

اون موقع نتونستم واسه این حرف فطره ها جوابی پیدا کنم

راستی چرا ما آدما این مدلی هستیم ؟؟؟؟؟؟؟

( البته نا گفته نمونه همیشه هم صحبتی با فطره ها خوشایند هم نیست نمی دونم از این هم صحبتی بود یا نه

ولی بد جوری بعدش مریض شدم که باز آپ منو به تخیر انداخت )

 ولی خودمونیمااااا

زیادم بد نشد

 البته شایدم شد آخه قرار بود واسه  اولین سالگرد وبلاگم مطلب بنویسم که

نتیجه اش شد این

ولی بیخیال خودمونو عشق است این حرفا دیگه از ما گذشته

خب دیگه ما بریم تا ....

 .........................................................................D&d